Wszyscy znamy korzenie imbiru z marketu. Chętnie je stosujemy do rozgrzewających herbat, dań orientalnych i profilaktycznie przy przeziębieniu. Charakterystyczny ostry zapach i smak to znaki szczególne imbirowego korzenia. 

Imbir lekarski pochodzi z wysp Oceanu Spokojnego, a na skalę przemysłową uprawiany jest w Brazylii, Chinach, Indiach lub w Afryce. Ale coraz więcej osób próbuje wyhodować własny imbir w doniczce na parapecie.

W sklepach internetowych można kupić nasiona imbiru w cenie 2-8zł. Zakupione nasiona należy namoczyć w cieplej wodzie lub w naparze z rumianku, przez 24 godziny. Następnie nasiona wykładamy do doniczki wypełnionej wilgotną, lekką kwasną ziemią ogrodową z dodatkiem piasku. Nasiona delikatnie dociskamy do podłoża, delikatnie oprószamy ziemią, zraszamy, przykrywamy perforowaną folią i ustawiamy na parapecie od wschodniej strony. Nasiona kiełkują od jednego do sześciu miesięcy.

Jeśli nie nasiona to może kłącza, ale nie takie z marketu. Kłącza przeznaczone na sprzedaż są potraktowane specjalnymi substancjami, które mają na celu przyhamowanie kiełkowania. Kłącza przeznaczone do rozmnażania można kupić w sklepach internetowych w cenie około 10 zł.

Namoczone przez noc i podzielone na plastry z pakami kłącze umieszczamy w doniczce z podłożem z torfu i gliny w proporcjach 2 :1, na głębokości około 4cm, pakiem do góry. Całość podlewamy, okrywamy perforowaną i czekamy aż pojawią się pierwsze pędy.

Imbir najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym w podłożu stale wilgotnym. Lubi zraszanie, które stosujemy rano lub pod wieczór. Od wiosny do lata imbir nawozimy nawozem humusowym, najlepiej co dwa tygodnie. Można również  zrobić wywar ze skórek bananów lub z żywokostu i po ostudzeniu podlewać nimi imbir, raz na tydzień. Pod koniec lata ograniczamy podlewanie, a w październiku zaprzestajemy tej czynności. Wtedy nasze kłącza dojrzewają. Kiedy liście imbiru zżółkną, to wykopujemy dojrzałe kłącza. Jeśli uprawiamy imbir tylko dla ozdoby, to stosujemy pałeczki nawozowe lub nawozem sztucznym do roślin kwitnących.

Kłącza można wykopać i spożytkować. Można również przechować roślinę w doniczce w chłodnym miejscu, z temperaturą do 10°C, pamiętając o podlewaniu podłoża co jakiś czas. Nie może ono całkowicie wyschnąć. Z nastaniem wiosny nowa roślina powinna urosnąć.

Skąd ta popularność? Imbir wykazuje pozytywny wpływ na nasz organizm: wspomaga pracę układu pokarmowego, łagodzi objawy choroby lokomocyjnej, wspomaga odchudzanie, obniża poziom złego cholesterolu. Imbir wykazuje działanie bakteriobójcze i dezynfekujące, reguluje pracę układu moczowego. Można spożywać go na świeżo lub w formie proszku, a nawet mrozić.

Imbir to całkiem ładna roślina doniczkowa: jego sztywne, lancetowate, ciemnozielone licie i łodygi ładnie komponują się z kłosowatymi żółto-fioletowymi kwiatami, które pojawiają się od lipca do września. Imbir dorasta do wysokości 120cm i nadaje się do uprawy w mieszkaniu. Warunkiem jej powodzenia jest stale umiarkowanie wilgotne podłoże, którego nie można przelać, bo imbir nie zakwitnie. Warto go często zraszać, aby nie zaatakowały przędziorki.